دیشب توی یه متنی(از این روانشناسی های موفقیت بازاری و درپیتی) خوندم که نوشته بود 10 تا اتفاق خوبی که امسال براتون افتاده رو بنویسید. خندم گرفت گفتم برو بابا فک کن امسال واسه من اتفاق خوبی افتاده باشه اونم هیچی نه ده تا!! بعد که یکم فک کردم دیدم عجب آدم داغونی هستم ها این همه اتفاق خوب برام افتاده و من انقدر بدبینم. پارسال دی ماه یکی از بدترین ماه های عمرم بود انقدر استرس و ترس رو پشت سر گذاشتم که به جرات میتونم بگم کلی به موهای سفیدم اضافه شد به علاوه یه عالمه احساس بدبختی. اما در عین حال یکی از بهترین ها هم بود تصمیمی گرفتم که ازش می ترسیدم ولی همون تصمیم مقدمه ای شد برای تغییر مسیر زندگیم و یه قدم نزدیکتر به چیزی که دوست دارم. هنوز دو ماه نگذشته یه اتفاق بد و پر استرس دیگه افتاد اما کلی ت

روزی که قصد کردم بعد از چند سال یه بار دیگه وبلاگ داشته باشم (رفتم پرشین بلاگ) قصدم نوشتن از روزانه ها و حتی خاطرات خوب و بد و زندگی خصوصی بود بیشترش هم البته خاطرات بد! خیلیا میگن وقتی می نویسیم حالمون بهتر میشه دلم میخواست اینو تجربه کنم اما هر بار وبلاگ رو باز می کردم تا یه چیزی ار گذشته بنویسم آخرش می دیدم نمی تونم، یه چرتی از یه موضوعی می نوشتم و می رفتم. چند بار سعی کردم اما پستهام نصفه نیمه موند و دیگه ادامه اش رو منتشر نکردم چند بار سعی کردم فقط برای خودم بنویسم ولی حالمو بدتر کرد انگار تازه زوایای جدیدی از اون خاطره هم برام روشن تر می شد یعنی نتیجه کاملا عکس بود نمی دونم چرا نمی تونم از خصوصی هام بگم انگار حالا چه خاطراتی هستن! حتی دلم نمیاد اینجا رو ببندم انگار هنوز یکم به امید دا